Spojrzenie Joanny


 

Ten dzień od początku był nijaki.
I wcale nie dlatego, że rankiem nie obudziło mnie słońce, nie dlatego, że mój mąż uparcie udawał, że śpi, a ja tego tak bardzo nie znosiłam, jego udawania, jego pleców , które podejrzanie drgały, jego udawane lekkie pochrapywanie, tak, nie znosiłam tego wszystkiego i nie mogłam przebić się przez ten mur. Muszę być uczciwa. To nie tak, że nie mogłam przebić się przez mur jego udawanej obojętności.
Ja już nie chciałam się przebijać. Od pewnego czasu nie było już we mnie chęci przerwania milczenia, nie było pokusy przytulenia się do jego pleców, a przecież wiem jak bardzo lubił te moje poranne gesty, kiedy przeciągałam się jak kotka, potem wtulałam się w niego, on się budził ( a może nie spał już od dawna) , pozwalał na wędrówkę moich rąk, a potem nagle z niesamowitą siłą przyciskał mnie do swojej piersi i już wiedziałam, że świat wokół mógłby przestać istnieć, że to zatracenie jest jedyną najlepszą rzeczą, jaka mi się przydarzyła na tym świecie. Ale to wszystko już było. Już od wielu dni wiem, że to było i że nigdy nie wróci. Dlaczego nagle coś, co było pewnikiem przestało mieć jakąkolwiek wartość?
Za oknem było ponuro, nawet podniesione do połowy rolety nie przepuszczały marnego promyka słońca. Słońca, którego tego ranka po prostu nie było. Tak jak nie było tego słońca w mojej duszy, chociaż przez wiele lat, niezależnie od pogody budziłam się promienna i radosna. Znów dzień zamglony, taki jak wszystkie moje myśli, właściwie to pasujemy do siebie dzisiaj- ten dzień byle jaki i ja, bez żadnego sprecyzowanego celu, bez uśmiechu po tej nocy w którą się ostatnio zanurzam zaciskając mocno oczy i modląc się, aby sen przyszedł jak najszybciej.
Bo czyż celem samym w sobie może być zmuszanie się, aby wstać, aby zanurzyć się w nowy dzień, zmusić się do wejścia do łazienki i jeszcze zmusić swoje oczy, aby spojrzały w lustro. A widok po drugiej stronie lustra? Od kiedy tak naprawdę przestałam lubić swoje odbicie? Same pytania bez odpowiedzi. Jestem leniwa nie chce mi się szukać w zakamarkach pamięci strzępków odpowiedzi. I wiem dlaczego. Żadna z tych odpowiedzi już mnie nie satysfakcjonuje. To tak jak w tej wczorajszej rozmowie z Krystyną, jedną z moich przyjaciółek, która dzwoni do mnie wtedy, kiedy wydaje się, że świat wali się jej na głowę. A że ostatnio z tych dołków nie wychodzi, telefon wieczorami dzwoni bardzo często. Zamykam się w pokoju Antosi ( moja córka do tej pory ma mi za złe, że nosi takie imię, ale co ja na to poradzę, że byłam do nieprzytomności zakochana w jej ojcu i chciałam mieć i Antka i maleńką Tosię) i gadam z Krysią i to gadanie polega na tym, że ona wyrzuca z siebie słowa z szybkością karabinu maszynowego, a mnie udaje się wtrącić od czasu do czasu , co ty powiesz, niemożliwe...No, szczyt elokwencji to nie jest, ale mojej przyjaciółce w zupełności wystarcza. Od pewnego czasu korci mnie, aby przerwać jej monolog i krzyknąć: posłuchaj teraz mnie, ja też wpadłam w dołek ale coś mnie wstrzymuje; i nie to, że Krysia mnie nie zrozumie, my obie rozumiemy się doskonale, ale czuję nieomal namacalnie, jak ona po drugiej stronie wstrzymuje oddech , jak milczy przerażona ...taaak,  ja nie jestem od wpadania w dołki, ja jestem ta od wyciągania wszystkich moich znajomych z czeluści zagubienia, ja jestem ta od wbijania im do głów jak wiele są warci i że wystarczy niejednokrotnie troszeczkę inaczej zinterpretować fakty, zweryfikować pewne wątki i wszystko się rozplącze, z każdego labiryntu jest wyjście. I nie mam odwagi nikomu wokół siebie opowiedzieć o tym, że właśnie oto ja, ta ostoja wszystkich sfrustrowanych i nieszczęśliwych zaginęłam w labiryncie niemożności, że nie tylko nie mogę znaleźć z niego wyjścia ale nie jestem w stanie zacząć poszukiwań tego wyjścia.
Dlaczego tak bardzo boję się utracić ten wizerunek w oczach bliskich mi ludzi? Co się porobiło w moim życiu, że nie chcę nikogo obarczać własnymi wątpliwościami? Może byłoby mi lżej, gdybym na swoich przyjaciół zwaliła kilka swoich problemów. Bo od tego mamy przecież przyjaciół. Tych paru ludzi, którzy mogą na nas liczyć i my możemy liczyć na nich. I tu właśnie tkwi problem. Bo ja się boję.
Tak bardzo opanował mnie zwykły, organiczny strach, że na dzisiaj mam zablokowane wszystkie czakry. I pewnie długo jeszcze będę milczała. A ponieważ to milczenie jest wpisane również i w dzisiejszy dzień i tego wpisania nic nie jest w stanie zmienić, zsuwam się cichuteńko z łóżka , po omacku następuję na kapcie , wsuwam je na nogi i człapię do łazienki. Starannie omijam miejsce, gdzie wisi lustro, wzrok zatrzymuje się na butelce toniku, wyciągam ostatnie płatki ( cholera, znów zapomniałam uzupełnić zapas) , zmywam te swoje całonocne troski z twarzy , nakładam czepek i wchodzę pod prysznic. Nienawidzę nakładania czepka, ale ostatnio nie mogę sobie pozwolić na to, aby wyjść z domu z wilgotnymi włosami. Kiedy się przekroczyło ( i to już jakiś czas temu) tę straszną pięćdziesiątkę nic nie jest już takie proste. Ostatnie przeziębienie przykuło mnie do łóżka na całe 5 dni , a chorowanie bez życzliwej obecności bliskiej osoby jest straszne. I wiem co mówię. Woda leci przyjemnym strumieniem, ten poranny prysznic to jedna z milszych rzeczy w całym dniu. Nawet nie myślę, że ostatnio spółdzielnia znów podniosła opłaty za wodę, te wszystkie płatności kiedyś mnie dobiją, w pracy żadnej podwyżki, wręcz odwrotnie, zanosi się na jakieś redukcje, chyba powinnam czuć się zagrożona, ale gorący potok spływający po moim ciele rozmywa wszystkie niepokoje, nie myśleć o niczym, niech ta woda leci w nieskończoność.. Aśka, zlituj się, ile można siedzieć w łazience...... Jeszcze tak do mnie mówi, Aśka, Asieńko, a ja z drżeniem czekam kiedy przejdzie na bardziej oficjalny ton. I natarczywe pukanie do drzwi, zniecierpliwiony głos mego męża, jaśnie pan i władca ma ważniejszą pracę, pan inspektor ważnej instytucji musi być pachnący i świeżutki, kiedy zachodzi do babińca, którym rządzi. Kiedyś byłam zazdrosna o te wszystkie baby, które nadskakiwały panu kierownikowi, potem mi przeszło. I, cholera, niepotrzebnie przeszło. Może gdybym bardziej pilnowała swego męża, może gdybym umiała dostrzec błyski w jego oczach, może gdybym....trudno, tego już nie da się odwrócić ... Ale jestem tu i teraz i muszę oddać sprawiedliwość: boje o łazienkę wygrałam ja, już dawno temu , Antek tylko pilnuje, abym za długo tam nie przebywała. -Już, już...krzyczę poprzez szum wody daj mi jeszcze moment Boże, w tym wszystkim zachowujemy poprawne normy, życie toczy się dalej, jak by nic się nie stało. I tylko te poranki , te nasze łóżkowe poranki mówią mi o tym , jak wiele się zmieniło. To niesprawiedliwe.
Kobiety po pięćdziesiątce powinny być pod specjalną ochroną, nie powinno się ich opuszczać, nie powinny być samotne. Więc dlaczego jest ich tak dużo? Tych samotnych kobiet po pięćdziesiątce? Co takiego robimy my, kobiety, po tych wszystkich latach spędzonych przy naszych mężach , wychowujące dzieci, dokładające do utrzymania domu i nie rzadko ten dom utrzymujące , że nagle z dnia na dzień odkrywamy wokół siebie pustkę? Wiem, wiem, każdy przypadek jest inny i każdy ma swoje przyczyny. Ale ja nie mam zamiaru naprawiać całego zła tego świata, nie obchodzą mnie inne przypadki, to ja tu jestem najważniejsza , to ze swoim problemem muszę stanąć twarzą w twarz. Ale...to jest właśnie pytanie, na które powinnam sobie jak najszybciej odpowiedzieć. Jeśli ja sama uporam się z odpowiedzią na to pytanie ( i jeszcze na kilka innych), może stać mnie będzie na podjęcie jakiejkolwiek decyzji. Bo Antek tej decyzji nie podejmie, na tyle już go znam. Ale co ja powiem Tosi? Jak jej wytłumaczę to, co się stało z naszym życiem? Ona jest zakochana w swoim ojcu i myślę, że dlatego jest taka wybredna w tych swoich znajomościach.
-Mamuś, tylu jest ich wokół mnie ( a muszę obiektywnie przyznać, że moja Antonina wyrosła na piękną i mądrą dziewczynę), ale to nie to. Każdemu z nich coś brakuje.
A ja wiem, czego brakuje kolejnym narzeczonym mojej córki. Charyzmy jej ojca, bo moja droga ( a to już do mnie) ten twój mąż to kawał niezłego faceta. Znów łapię się na tym, że myślę o nim za dobrze. Chyba nie powinnam. Chyba powinnam wykrzesać z siebie więcej nienawiści, żalu. Ale jak mam zacząć nienawidzić faceta, z którym mam dwójkę wspaniałych dzieci, jak mam zacząć nienawidzić faceta, który pokazał mi cały świat, który nauczył mnie kochać siebie do utraty tchu. I jak zacząć dalsze życie bez niego? O nie, to za trudne dla mnie w ten mglisty, wrześniowy poranek. Wychodzę w końcu z łazienki otulona w biały puszysty szlafrok z polaru, przemykam się do garderoby i zamykam szczelnie za sobą drzwi. Mam trochę czasu tylko dla siebie, przerzucam ciuchy, czuję, że dzisiaj będzie ciężki dzień, skąd te myśli, no tak, w pracy ostatnio coraz głośniej mówi się o redukcjach, o oszczędnościach, kogoś chyba trzeba będzie zwolnić i na boga, ja jestem chyba pierwsza w kolejce, przecież dwa miesiące temu skończyłam 55 lat, akurat pora, aby odejść na emeryturę. I staje mi przed oczami zapłakana twarz Małgorzaty, którą rok temu zmuszono do odejścia na zasiłek przedemerytalny, spotkałam ją niedawno na ulicy, była zgarbiona, przygaszona, bez uśmiechu. Nie chciała rozmawiać, a ja, o wstydzie, nie nalegałam. Bo co jej mogłam powiedzieć? Sama wystarczająco podle się czułam, ja pracowałam, ona już nie. Cholerne czasy. I nawet te czasy biją właśnie w nas, w kobiety po pięćdziesiątce.
Nie, dosyć głupich myśli, czas pędzi, za moment trzeba będzie opuścić bezpieczną przystań, mój dom , o nie, bezpieczną przystanią to on był do niedawna. Powinnam zacząć inaczej się ubierać, chyba powinnam podciąć włosy, chyba powinnam . Boże, za dużo jest tych powinnam. Więc tylko wyciągam z szafy swój uniwersalny granatowy kostium, do tego zielona bluzka, zielone czółenka, te kolory do siebie nie pasują, ktoś mi niedawno zwrócił na to uwagę, ale nie do mnie z takimi uwagami , niezła ze mnie jeszcze babka, ale jednak tę minioną (i to bardziej dawno) pięćdziesiątkę widać na mojej twarzy, widać w moich oczach, kubek gorącej kawy parzy mnie w usta, Antek kończy kanapkę, ostatnio nie siadamy już do wspólnych śniadań, ja głośno w przestrzeń rzucam, że wrócę trochę później, Antek nie odpowiada, wiem, że błądzi myślami w innym domu, zmarszczka na jego czole świadczy o tym, że nie ma go tu ze mną. Jemu też jest ciężko, widzę to, są takie momenty, że chciałabym podejść do niego, wtulić się w szeroką pierś, pogłaskać go i szepnąć : nic się nie stało, przejdziemy przez to razem, naprawimy to co spieprzyliśmy. I ręka moja nieruchomieje i gardło ściśnięte i wiem, że nic takiego nie powiem. Już nie powiem.
- Asiu - jego głos brzmi podejrzanie spokojnie mam dzisiaj naradę, wrócę późno, nie czekaj z kolacją Która to już będzie samotna kolacja, a właściwie jej brak? Bo przecież nie mam od pewnego czasu komu robić tych kolacji. Czasami wpada Andrzej, brat Antka, zakręci się, rzuci parę słów i leci. I ciągle odchodząc rzuca mi od drzwi: Aśka, ty zainteresuj się, gdzie ten mój braciszek bywa, może jakąś laskę podrywa, a ty tu siedzisz sama i jeszcze tryskasz humorem Andrzejku, mów do mnie jeszcze, gdzie on znajdzie taka drugą jak ja. Takie odpowiedzi...były.
Teraz coraz częściej się zastanawiam, czy Andrzej zna ostatnie ścieżki swego braciszka. Coś mi się zdaje, ze chyba tak, bo ostatnio jak by rzadziej tu wpada. Strząsam z siebie te natrętne myśli , kiwam głową, że przyjęłam to co mówi do wiadomości .-
Podwieźć cię? Mam jeszcze trochę czasu.
-Nie, nie, muszę jeszcze zadzwonić, jedź już. Suche cmoknięcie w policzek, zastanawiam się, kiedy mój mąż zapomni o tym ostatnim drobiazgu, muszę przyznać, że bardzo się stara, ale ja mu nie pomagam, wiem, wiem, powinnam walczyć, każdy by mi to doradził, ale ja nie chcę walczyć. Coś się w moim życiu skończyło, to bardzo boli, ale najdziwniejsze jest to, że ja tak szybko pogodziłam się z tym końcem. Sama nie potrafię tego zrozumieć. Przeżyłam na tym świecie 55 lat, ostatnie 29 z ukochanym człowiekiem, chyba jestem wdzięczna losowi za te lata. Nie były złe.
Może teraz powinnam doświadczyć czegoś innego? Jeśli potrafię przejść przez to wszystko być może za zakrętem drogi spotka mnie jeszcze coś zaskakującego?
No to chyba zwariowałam.Tyle się naczytałam o zdradzanych kobietach, o szarpaninie w małżeństwach, może dlatego teraz ja sama jestem tak dziwnie spokojna? Skąd wzięło się u mnie to poszanowanie praw drugiego człowieka. Jak jest dobrze, to nawet i Egipt niespodziewanie się trafi i zbiega się to z obroną pracy ukochanej córeczki . Zbiera się te miody po drodze i wtedy nawet jedna maleńka myśl nie przemknie , że kiedyś może być krach na tej giełdzie, którą nazywają życiem. Może tkwiło to we mnie od zawsze? Że nic nie dostajemy na zawsze i że każde z nas ma prawo do własnego szczęścia. A to, że zawsze marzymy, aby to szczęście było nasze wspólne, to już zupełnie inna bajka. Okazuje się, że czasami nasze drogi, nasze wspólne cele się rozmijają. Boże, jaka ja jestem mądra. I jaka nieszczęśliwa.
Dosyć tego, czas wychodzić, zamykam starannie drzwi, sprawdzam ponownie czy zamknęłam wszystkie zamki. Ostatnio zdarza mi się to coraz częściej, to ponowne sprawdzanie, no tak, mam już swoje lata, ale zbiegam po schodach jak młoda dziewczyna, szybko, byle nie spotkać nikogo z sąsiadów, dziś nie mam nastroju do sąsiedzkich pogaduszek, za mglisto dzisiaj w moim sercu i na dworze też tak bardziej byle jak. Dziś nie mam ochoty na mówienie komplementów sąsiadce, która zagubiła się ostatnio w swojej chorobie i widać na jej twarzy cały ból, jaki ta jej straszna choroba w niej odcisnęła; dzisiaj nie mam ochoty pogłaskać bezdomnego psa , dzisiaj nie mam ochoty na żadne dobre uczynki, które sprawiały, że brałam na siebie zło tego świata, a temu światu wokół mnie było od razu lżej. Biegnę osiedlowymi alejkami, z daleka ktoś mi się kłania, nie wiem , nie poznaję człowieka, może powinnam zacząć nosić okulary, no tak, znów ten wiek. Chyba zaczynam powoli wariować.
Do biura wpadam w ostatniej chwili, czuję jakieś dziwne napięcie, sekretarka kiwa do mnie po kryjomu. Już wiem, dlaczego obudziłam się w takim podłym nastroju, przeczułam to wszystko, na człowieka wszystko lawinowo. Kiedy wychodzę z gabinetu dyrektora mam pokerową twarz. Wchodzę do pokoju, Lalka maluje usta, Grażyna patrzy na mnie wyczekująco. Siadam nonszalancko za swoim biurkiem, otwieram szufladę, grzebię w niej nerwowo, jest....schowana głęboko paczka papierosów doczekała się po kilku latach reanimacji. Wyciągam papierosa, podnoszę do góry, wącham z lubością i przypalam. Obie panie nieruchomieją przy swoich biurkach. Wypuszczam kłęby dymu, nie odzywam się długą chwilę i nagle, zupełnie niespodziewanie dla samej siebie wybucham nerwowym śmiechem. Lalka puka się znacząco w czoło. Nie zwracam na nią uwagi. Krztuszę się ze śmiechu, po policzkach płyną mi łzy, już nie wiem czy płaczę od tego śmiechu, który mnie opanował, czy płaczę, bo to co usłyszałam to był ostatni gwóźdź do tej mojej trumny.
Dziewczyny nie odzywają się , w pokoju cisza. Wyciągam chusteczkę i wycieram twarz.
-T o koniec, odchodzę, od kiedy wiedziałyście, że padło na mnie?- pytam zupełnie spokojnie
- Kadrowa od tygodnia - to Lalka
- Od wczoraj- to Grażyna i patrzy na mnie ze zrozumieniem, jakiego dawno u niej nie widziałam
Nagle przestaje mnie to wszystko obchodzić.

 Spojrzenie Antoniego



Długo tej nocy nie mogłem zasnąć. Ale widziałem, że i Joanna zbyt długo odwlekała chwilę wejścia do sypialni. Jeszcze śpimy w jednym łóżku, jeszcze rozmawiamy, ale to są słowa rzucane jak by w przestrzeń. Nic osobistego, wszystko rozmyte w codziennych drobiazgach. I nie ma już między nami tej iskry, która powodowała, że razem nic nie było nam straszne, że jedno za drugie gotowe było w ogień skoczyć. Tak prawdę mówiąc, od pewnego czasu ciągle podświadomie czekałem na awanturę, na mocne słowa, układałem sobie w myślach całą przemowę, aby odeprzeć ewentualne ataki. Zastanawiałem się, jakich użyję słów, jakich argumentów. Zbyt kochałem Joannę, aby ją obarczyć odpowiedzialnością za rozpad naszego małżeństwa.
Joannę oskarżyć? O nie, Joanna tu nic nie zawiniła. Ale jakie słowa będą miały taką moc sprawczą, że bezboleśnie potrafią przekreślić prawie 30 lat wspólnego życia.
I to życia niezłego . Życia, w którym o wiele więcej było wzlotów niż upadków. Kocham swoją żonę nadal, chyba nigdy nie przestanę, zawsze będą we mnie ciepłe dla niej uczucia, przez tyle lat była dla mnie przyjacielem najserdeczniejszym, ciepła i lojalna aż do bólu, moja Joaśka....ale kocham jednocześnie....kocham tak samo, a może jednak inaczej, kocham mocno, z całego serca , z głębi całego mojego jestestwa Weronikę. Na sam dźwięk jej imienia uśmiecham się do siebie. Weronika, moja Nika. Nic nie było zamierzone, stało się.
Teraz wiem, że człowiek nie może w swoim życiu stosować żadnych pewników. Nic nie jest na zawsze.
I traci moc słowo "nigdy".
A Weronika? Ile przypadków musiało się na siebie nałożyć, aby stanęła na mojej drodze? Zaczęła u nas pracować od niedawna, a może już minęło trochę więcej tego czasu, inaczej ten czas zaczął się dla mnie liczyć, od kiedy zacząłem kraść dla niej swoje chwile. Przyjechała do naszego miasta ze stolicy, rozwiodła się z mężem, miała jakieś przejścia, dziewczyny z mego działu znały ją z dawnych lat, coś tam mi wpadało do ucha, nie chciałem, słyszałem.....miała jakieś ciężkie przeżycia, mąż wyjechał za granicę, stamtąd wystąpił o rozwód, w tym małżeństwie nie było dzieci, rozstali się ładnie, tak to się teraz mówi......ktoś kogoś zostawia, choćby nie wiem jak bolało...świat widzi tylko...ładne rozstanie. Podejrzewam jednak, że w sercu Weroniki nadal tkwi zadra niespełnienia. ciężka choroba jej matki zbiegła się z jej rozwodem, wróciła do rodzinnego domu, zapomnieć o życiu, które jej dokopało, opiekować się chorą matką, która po śmierci męża, ojca Weroniki, została zupełnie sama. Trafiła na ostatnie miesiące życia swojej matki , ta kobieta nie potrafiła pogodzić się ze śmiercią swojego męża i bardzo szybko odeszła za nim. Z tamtego okresu pamiętam tylko jej smutne oczy . I szeptanki po kątach .....
Nika była jedynaczką, dobrze wyszła za mąż, wyjechała do stolicy, pięła się po szczeblach kariery, do domu przyjeżdżała rzadko, dawne koleżanki zazdrościły jej przystojnego męża, dobrego samochodu, pięknych ciuchów. Wszystkich tych pozorów w jakie ubierają się dziewczyny z prowincji gdy czasami wracają na stare śmieci. Kiedy rozniosło się , że Weronika nie ma już męża, że wraca tu na stałe, wiele z jej dawnych koleżanek, którym nie powiodło się w życiu nie potrafiło ukryć satysfakcji. Myślę, że Weronika od razu zdała sobie z tego sprawę, ale nigdy nie okazała tego jak bardzo to ją raniło. Dla wszystkich była miła, spokojna, opanowana, tak jak by te małomiasteczkowe ploteczki zupełnie jej nie obchodziły...To była dobra taktyka, kiedy nie można jej było współczuć, kiedy nie odpowiadała na zaczepki szybko znalazł się inny temacik, a Weronika po prostu spokojnie robiła swoje. Zaczęła pracę w dziale windykacji, okazało się, że świetnie daje sobie radę, zresztą jej wszechstronne wykształcenie i staż w warszawskiej instytucji pozwoliły zająć w firmie dobre, notowane miejsce. Ostatnio , mówi się , że ma szansę na awans, no cóż należy się jej, solidnie na niego zapracowała. A poza tym....poza tym Weronika nie tak dawno przekroczyła czterdziestkę, jest pełna werwy, nowych pomysłów, uśmiechnięta i miła dla wszystkich. A ja do tej pory nie mogę uwierzyć, że najmilsza jest dla mnie. I to, że Weronika jest młodsza od Joanny o przeszło 10 lat stawia mnie w cholernie podłym świetle. Znów następny mąż zostawia starą żonę i wymienia ją na młodszy model. Ile się nasłuchałem dowcipów na ten temat i nigdy, przez moment nie przemknęła mi taka myśl, że coś takiego może dotyczyć mnie. Jak to się właściwie zaczęło? Chyba od tamtego, deszczowego dnia, kiedy odjeżdżałem spod urzędu i omal jej nie przejechałem, gdy usiłowała przebiec przed maską samochodu na drugi chodnik, nie miała parasolki, deszcz całkiem zmoczył jej włosy, wyglądała tak dziecinnie i bezradnie. Otworzyłem drzwiczki i krzyknąłem
- pani Weroniko , proszę wsiadać... Nie kazała mi tego powtarzać po raz drugi, nie udawała żadnego zaskoczenia , wsiadła bez ociągania, jej plecy drżały lekko, cienka bluzka była całkowicie przemoczona. Mimo , że był to tylko koniec kwietnia, ostatnie dni były bardzo ciepłe i chyba stąd ta niespodziewana ulewa z lekkimi grzmotami w oddali. Uśmiechnęła się do mnie, powiedziała jakieś słowo o własnym samochodzie u mechanika i że akurat musiało zdarzyć się to dzisiaj....
i wtedy , tak , to zaczęło się od tego jej uśmiechu skierowanego tylko do mnie, od kilku zdawkowych słów podziękowania i od tej pierwszej naszej wspólnie wypitej kawy, kiedy podwiozłem ją na dalekie osiedle małych, uroczych domków , przed jednym z nich poprosiła, abym się zatrzymał i wysiadając już powiedziała:
-powinnam zaprosić pana na kawę- a ja zbyt skwapliwie skorzystałem z tego zaproszenia, a może tylko zdawkowego powiedzenia...tak, szybko się zgodziłem, aby się tylko nie rozmyśliła i nie zniknęła w drzwiach, wysiadłem i pobiegłem za nią w strugach deszczu na mały ganek. A kiedy po dwóch godzinach wróciłem do domu i zastałem Joannę wiszącą na telefonie, nie ukrywam, że po raz pierwszy było mi to na rękę. To też mógł być pierwszy sygnał dla Joanny, bo zawsze po wejściu do mieszkania, czymkolwiek nie byłaby zajęta moja żona , pochodziłem do niej i witałem tego swojego najlepszego przyjaciela całusem....Ale Joanna miała na głowie cudze kłopoty, coś tam komuś tłumaczyła, przekonywała, pomachałem do niej ręką, odmachnęła i dalej wydawała z siebie te swoje niezbyt wyrafinowane słówka. Wprawdzie moja doskonała żona nigdy nie rozliczała mnie z czasu spędzonego poza domem, ale dzisiaj po raz pierwszy wiedziałem, że gdyby od niechcenia spytała, gdzie byłem, skłamałbym. Szczęśliwy z takiego obrotu sprawy, wyciągnąłem z mikrofalówki talerz z buryto ( Joanna często zostawia mi jedzenie w taki sposób, ze względu na mój nienormowany czas pracy ), zjadłem i poszedłem do salonu. I chciałem tu posiedzieć sam, jeszcze raz rozsmakować w sobie pogawędkę z Weroniką, przypomnieć sobie jej oczy, jej aksamitną barwę głosu, tematy, których tak dużo poruszyliśmy. Dawno nie czułem się tak dobrze w towarzystwie młodej, pięknej kobiety.
Taaaak.....to się zaczęło w kwietniowy , deszczowy dzień, to trwało , nabierając coraz więcej intensywnych barw, kolorów tęczy, uśmiechów z głębi serca, adrenaliny, kiedy w pracy tak bardzo trzeba było się pilnować....pozorowanych wyjazdów, które spędzaliśmy w jej przytulnym , panieńskim pokoju na pięterku. I coraz trudniej było mi wracać do domu, do Joanny, która przytulała się do mnie nieświadoma tego, że jej mężczyzna już nie jest jej. Z czymś nie potrafiłem się ukryć, coś musiało być czasami w moich słowach, gestach, na które ja nie zwróciłem uwagi, a które bezbłędnie odczytała moja żona. Od pewnego czasu i też zauważyłem to zbyt późno, Joanna nie przytulała się do mnie po przebudzeniu, a te nasze poranki przez tyle lat były takie cudowne, nie, nie chcę o tym myśleć, poranki z Weroniką będą też piękne , muszą nadejść te poranki i sama myśl o nich przesłania mi chyba rozsądne myślenie ... Czasami dostrzegałem wzrok Joanny , taki dziwny, uważny, czułem że wpatruje się we mnie intensywnie, a na jej czole przybyło jak by więcej zmarszczek. I już wiedziałem, że moja żona wie, że moja żona czuje. To ja powinienem z nią porozmawiać, to ja pierwszy powinienem jej powiedzieć o tym, że chcę przenicować całe nasze życie , że będę ją kochał zawsze, ale z dala od niej, że zawsze będzie mogła na mnie liczyć, ale nie mogę już z nią być. Powinienem, ale jeszcze nie potrafię. Układam to sobie w myślach, ale im bardziej to wydaje się być poukładane, tym coraz bardziej pachnie absurdem....Co ja mam powiedzieć? Że kocham cię nadal Joasiu, tylko inaczej? Czasami budzę się w środku nocy, patrzę na Joasię zwiniętą w kłębek z lekko rozchylonymi ustami, posapującą przez sen, chciałbym ja wtedy przytulić, zamknąć w ramionach , chciałbym móc jej powiedzieć, że w tych ramionach zostanie na zawsze. I wtedy staje mi przed oczami twarz mojej Weroniki, te jej ogromne oczy patrzące na mnie z taką miłością, że już wiem, dla mnie nie ma odwrotu. Chęć przytulenia odchodzi równie szybko jak przychodzi, odwracam się cicho na drugi bok i staram się zasnąć...A potem przychodzi taki ranek, jak dzisiejszy, kiedy czekam, aż Joasia zdecyduje się w końcu wstać, to jest wybawienie, zaciskam mocno oczy, udaję, że śpię tak twardo i wiem, że ona wie, że ja udaję i czuję się z tym jeszcze gorzej.